29 tot 03-11-`08

Het was weer een geweldig weekend, eigenlijk een halve week maar goed

Na een 4uur durende busrit kwam ik aan in Cochabamba, mijn favorite stad. Het was laat, dus echt veel heb ik niet meer gedaan op die woensdag avond.

De volgende dag zijn we met ons vaste vriendenclubje, Julia, Paola, Lynn, de Claudio en ik, wat rond gaan hange in ons favorite restaurant, genaamd “Casablanca”. Een zeer gezellig vertrekje, uitgebaat door een groep Italiaanse/Brasiliaanse vrienden. De Spagethy met pesto is echt overheerlijk en de pizza valt ook goed te genieten. Dus voor mij werd het weeral de pasta met pesto. Uitgaan zat er niet echt in mits we er de volgende dag om 5uur al uitmoesten omdat we om 6uur naar de jungel vertrokken.

De volgende das was het dan eindelijk zover, ik vertrok naar het oerwoud, “Al Campo” (in het nederlands net zoveel als het kamp)

Die morgend lekker vroeg opgestaan om dan op tijd aan te komen op de afgesproken plaats, om dan een uur te moeten wachten tot iedereen geariveerd was. Nadat we de bagage opgeladen hadden, en de taxibus chauffeurs hun gebruikelijke mopjes over mijn lengte hadden gemaakt, konden we eindelijk vertrekken. De rit duurde een 3uurtjes, wel een geluk dat ik vooraan mocht zitten want achteraan zaten ze nogal krapjes. Het was echt een sfeervolle klasgroep, dat zat wel goed.

Toen we in het groenere gebied aankwamen, was het aan het motregenen. Een lichte regenbui die toch blijkbaar 1 camionchauffeur heeft verrast. Toen we in de bergen aan het reiden waren passeerde we een camion die ondersteboven in het ondiepe ravein gekanteld was en waarvan de voorkant verpletterd was tegen de bergrand. Ik vraag me af of de chauffeur het gehaald heeft of niet… Hulpdiensten kwamen er niet aan te pas, enkele plaatselijke bewoners stonden er op te kijken, meer gebeurde er niet.

Eindelijk aangekomen in de vallei van het kamp, moisten we nog een 20 minuutjes tevoet omdat de weg dichtgemodderd was (is da nederlands?) Het aankomstpunt was een energieopwek-cantrale dat bewaakt werd door enkele militairen.

De weg naar het kamp was dus bemodderd en af en toe liep er een rivier door. Na 20minuutjes wandelen kwamen we aan aan een open plek. De prof zei toen, ja hier gaan we onze tenten neerzetten. Wij als eerste onze enorme 6 persoonstent neergeknalt aan de kant van de rivier, tegen de afgrond (van 1.5 meter) aan (zie foto). Het geluid van de rivier was luid, maar tegelijkertijd rustgevend. Niet ver van onze tent was er een houten brug die je naar de overkant bracht, recht het woud in. Nadat we alles gesetteld hadden werd het iets beter weer. T-shirt- en korte broekjes- weer, zalig ofni!? Nadat we de vogelnetten hadden uitgezet, vertrokken we op expeditie. Er waren opvallend veel vlinders (“mariposas” in het spaans) En ook veel kleurrijke keveres en andere inseckten (“bitches” in het spaans) De vogels waren er ook talrijk aanwezig, niet dat je ze altijd kon zien, maar je kon ze wel altijd horen zingen! Prachtig gewoonweg (ja hoor, er zijn filmkes) De meest opvallende vogels (“avés” in het spaans) waren de zwarte met geel in hun staart. Een klasgenoot van Julia, ik ben haar naam even kwijt, moest in opdracht van de Unif paddestoelen verzamelen (Ongos in het spaans) Omdat ik niet echt iets moest doen en ik het eigelijk wel enorm interresant vond, heb ik haar geholpen met zoeken. Ik heb me echt enorm geamuzeerd, en me gerealiseerd dat “Biologen” eigelijk gewoon een bende geleerde kinderen zijn die graag met diertjes spelen en in oerwoud rondlopen. Wat me overigens helemáál niet stoort. Ik heb echt enorm veel verschillende soorten gevonden, en in allerlei kleuren en vormen. Ongwoon. De grootste was echt groot, zo groot als een mensenhoofd en de kleinste enorm klein, net zo groot als een zandkorrel. Maar magische championenen hebben we niet ondekt.. (ik heb de gevonden paddenstoelen allemaal uitgeprobeerd, maar geen een werkte) “Mentira!!” (= leugen in het spaans, wordt gebruikt zoals wij “mopje” zeggen)

Terwijl ik naar de paddenstoeltjes aan het zoeken was, ontdekte ik enorm veel dieren. Van inseckten tot vogels. En ik heb van de meeste wel mooie fotos kunnen nemen, vooral van de inseckten, die waren net iets makkelijker te trekken. De fotos waar de vogels op staan, die noem ik “Zoek de vogel”, mijn camera zijn lens is namelijk niet gemaakt om van op grote afstand close-up fotos te nemen. Maar de kwaliteit mag er nogaltijd zijn. Terwijl we in groepjes verdeeld waren en we de prof tegenkwamen (die vogelexpert is, endus vogelgeluiden aan het opnemen was met zijn speciale apparatuur) ondekte ik in de jungle, op een 15tal meters afstand, een groep toekans, die met die enorme gele snavels. (of althans familie) De prof was helemaal in de wolken, dat kunnen we wel zeggen. Daarna ontdekte ik een neef van de geelgesnavelde toekans, een met een greize snavel. Het was een vruchtbare dag.

“Genoeg gewerkt, tijd om wat uit te rusten!” Terug in de enorme tent wat gegeten en een dutje gedaan. Daarna werden we door de militairen van de elecktriciteitsopwek-basis uitgenodigd om een match basketbal te spelen. Iedereen wou bij mij staan, omdat ze allemaal dachten dat ik kon basketten, en zij die altijd mijn naam vergaten wisten plotsklaps mijn naam terug. Togwel straf hé… Het was echt een geweldige avond met een hele hoop biologische (verantwoord weet ik niet) moppen zoals, “Meer penetratie en minder aanrakingen!” of “Ik ben alleen, profiteer daarvan!” (Dat zijn de wooren van die vogelexpert en in het spaans hebben ze een redelijk dubbelzinnige betekenis)

De volgende dag was het weer tijd om op uitstap te gaan. De vogel vangst-vrijlating hebben we jammer genoeg telkens gemist, dat even terzijde. Weer op pad om vanalles te ontdekken, het werd weer een geweldige dag. De meest geweldige ontdekking, ookal werd me pas op het einde van de dag verteld welke waarde ze had, ging zo; we waren aan het wandelen, en ik liep een beetje achterop omdat ik aandachtig aan het rondkijken was. Toen ik een felrode spin zag, die een web gesponnen had tegen de wand, en ik diuchterbij kwam om een foto te nemen, vloeg er plotseling een vogel uit die wand. Julia, die net iets achter mij liep had het ook gezien. Terwijl zij de vogel bestudeerde ging ik opzoek naar de reden waarom die vogel zich daar verscholen hield. En na eventjes zoeken ontdekte ik een vogelnestje met 3 witte met rood gespikkelde eitjes van ongv 1cm groot. Nadat we een foto genomen hadden besloten we voort te gaan en de vogel met rust te laten. Daarna zagen we nog een paar vogels die we al eerder gezien hadden, niet veel nieuws dus. Enkel een vogel die je kan vergelijken met een zwaluw, maar dan 7x zo groot. De namen van die dieren klinken echt als chinees in men oren, dus ik zal jullie jammer genoeg de naam niet kunnen vermelden.

Toen begon het te regenen, echt zalig die oerwoudregen, het is een beetje verfrissend maar echt niet té. (toch niet in het begin) Daarna begon het wel heel hard te regenen en moesten we echt voortmaken. De wegentjes waren gevaarlijk glad en dus was het uitkijken geblazen om je nek niet te breken. Toen  we terug aankwamen in ons kamp konden we niet veel meer doen door de hevige regenbui, dus wat doen we dan? Eten en een siesta-ke houden natuurlijk :D

Na de rustpauze werden we wakkergemaakt en moesten we inpakken. Na ingepakt te hebben was Julia onze ontdekkingen aan het vertellen tegen de prof, die plotseling met zijn ogen wijd open kwam afgestormd en me vroeg hem te wijzen waar ik dat nest had gevonden. Een beetje verward door de felle reactie, wees ik hem de weg. Met grote pas, wat hem veel moeite moest gekost hebben mist hij nogal fors en klein gebouwd is, gingen we terug de jungel in. Onderweg legde hij mij het balang van deze ontdekking uit. Het zit namelijk zo; voor zover josé weet is er tot nu toe nog geen nest ontdekt van deze vogelsoort. Het is namelijk zo dat deze biotoop uniek in de wereld is, en er niet veel onderzoek gedaan word in Bolivia omdat er niet veel interesse naar is. Maar hij gaat op het internet zoeken of er al nesten ontdenkt zijn van deze vogelsoort of niet. Als dit niet het geval is dan zal het gepubliceerd worden, Met, jawel, Mijn naam als ontdekker. Geweldig, ofniet soms. Toen we dan bij het nest aankwamen, na enkele minuten fors doorstappen, was het even zoeken. Ik wist niet meer exact waar het nest was. Wat ik wel zag was een bijzonder klein kikkertje, niet groter dan 7mm, maar dat intereseerde hem niet.. "zoek dat nestje maar, dat is veel belangrijker" Grappige pée, die prof. Goed, na eventjes zoeken zagen we een vogeltje wegvliegen, en nadat hij het vogeltje goed bestudeerd had en mij de latijnse naam had gezegt (wat evengoed Chinees had kunnen zijn), was hij echt in de wolken toen hij de eitjes van op een meter afstand bekeek. Dichter wou hij niet komen om de vogel niet van stuur te brengen. De weg terug heeft hij afgelegd met een smile tot achter zijn oren. "Nu moeten we nog een 3tal weken terug komen om dit nest te bestuderen. Dit kan een wereldprimaire zijn, geweldig..." Hij was echt niet te stoppen, en om eerlijk te zijn voelde ik me ook echt goed, een beetje fier zelfs, ookal was het puur toeval. Ik vertelde hem dat ik al sinds ik klein was altijd achter de beestjes aant zoeken was, en dat ik dit echt wel wil gaan studeren. Ik vroeg of ik meer mocht komen en hij zei "natuurlijk!" Dus ik hoop dat ik nog veel ga kunnen gaan. (ookal laat mijn bankkaart dat niet echt toe...) Daarna was het tijd om te gaan en om eerlijk te zijn, ik had het gevoel dat men hart verscheurd werd. De hele terugweg was ik droevig, zelfs de Boliviaanse remix op de radio van "Boten Anna" kon me niet troosten.

Onderweg zijn we diezelfde gekantelde camion weer tegengekomen.

Eenmaal aangekomen in Cocha was het fantastish mooi weer. In Julia haar huis heb ik nog even geslapen, daarna zijn we er met de Cocha-cruw weer opuitgetrokken. (op Lynn na want madam was "in slaap gevalle" :p )  Die avond eerst op cafe geweest, wat salsa gedanst en daarna naar de "Green Pepper" gegaan. Geweldige avond. De volgende dag bijna de hele dag lekker geluierd. En de volgende dag nog naar nog de "cine-center" gegaan, maar geen film gezien want we moesten 15min wachten op onze wraps, wat uiteindelijk 40min werden en we dus de film gemist hadden. Terug in het huis van Julia men spullen gepakt, vergezeld door Julia, Pao en Claudio naar de terminal gereden en met pijn in het hart terug naar Oruro gegaan. Maar het afscheid is niet voor lang, dat kan ik nu al zeggen.

Mama, het besluit van deze reis; "ik ga Biologie studeren!" :D (ik zal het in Belgie studeren, maak je geen zorgen)

De planning:

School eindigt deze vrijdag, de 14de studeren we af (met die vierkante hoedjes in de lucht gooien enzo)

Volgende week gaan we alvast vieren in LaPaz dat we gaan afstuderen.

De 22-24 is het een reis met heel AFS-Bolivia naar het titicaca meer.

Met nieuwjaar gaan we naar Tarija om nieuwjaar te vieren.

En de rest weet ik nog niet.

Even tussendoortje over het AFS-Oruro kantoor;

Het zit namelijk zo, Lesly was vroeger degene die de goedkeuring gaf als je op reis wou gaan. heer zus en mama zitten mee in het AFS kantoor. Haar mama was president. (een vrij Familie-gecontroleerd-bestuur kan je wel zeggen) Ze leven de regels nogal HEEEL strikt op en met hun eigen opvattigen van de regels, wat nogal tegenstrijdig is met de rest van Bolivia.

Nu dit jaar is iedereen van plaats gewisseld. Claudia is nu degene die de goedkeuringe geeft. Met haar kan ik het wel goed vinden, zij niet zo strikt. Nu goed, in het La Paz weekend is me gezegd dat ik alleen mag reizen en het dus niet nodig is om met iemand van AFS zelf of met familie mee te reizen. En dat al die documenten helemaal niet nodig zijn, enkel dat ik mezelf verantwoordelijk stel, bla bla bla, dit omdat ik meerderjaarig ben en in het unif-programma zit. (helemaal het tegenovergestelde van wat Oruro me verteld had)

Nu goed, nadat ik vorige week bij mij thuis een telefoontje had gekregen van lesly dat ik men best niet doe op school en dat ik de exames verplicht moet meedoen. Wat dus ook zever is, mist ik al afgestudeerd ben en geen punten nodig heb voor men school in belgie.

Dat was over een weekje terug, maar omdat ik afgelopen weekend niet bij de optocht van AFS oruro was, is mijn straf, jawel, STRAF, dat ik mijn Trainer van AFS niet krijg. waar ik overigens wel voor betaald heb. Ben ik nen Baby ofwa, man.

Maar goed, geen paniek, geen nood. Ik, vooral mijn mama van hier, heeft zo haar contacten. Ze gaat een paar telefoontjes doen om er voor te zorgen dat ik mijn trainer wel krijg. Ze kent namelijk die kleermaker.

Maar als die lesly zo voort ga doen dan ga ik ook is een telefoontje doen naar mijn vriendin in het hoofdkantoor in lapaz. Zij heeft al eens gebeld naar Oruro om te zeggen dat ik wel alleen mag reizen enzo.

Maar ik houd me rustig, geen paniek

Ben ik blij dat da van men hart is.

Schat, proficiat met onze 7maandjes! Ik hou van je.

Trouwe lezertjes, ik wil jullie besanken voor de vele berichtjes op mijn site. Het is echt leuk om die berichtjes te lezen. En Soms krijg ik nogal rare blikken toegeworpen, natuurlijk geen ijzere blikken, maar oog-blikken omdat ik strijk zit te gaan achter mijn PC. (Vooral papa zijn mopjes zijn dodelijk..)

Bij deze "BEDANKT!"